Pont stelde dat het hoog tijd is dat aspecten als ‘risico’ en ‘ervaring’ weer – vaak de inbreng van vaders in de pedagogische relatie met kinderen – ook de boventoon gaan voeren in de pedagogische opvoedingsstijl.
Pedagogisch witbrood
In zijn lezing – doorspekt met vermakelijke, vaak persoonlijk gelardeerde, voorbeelden – hield Pont zijn gehoor de vraag voor of we in 2013 niet vooral bezorgdheid of zelfs overbezorgdheid hoog in het vaandel hebben staan bij de opvoeding van onze kinderen. Hij schetste daarbij hoe de ‘instructie het wint van de ervaring bij opvoedingstijl’. Hij illustreerde dat met een verhaal over 8-jarige jongetjes die bij een picknick de nadrukkelijke aanwijzing hadden gekregen van een aanwezige volwassene om niet te dicht bij de sloot te voetballen want dan zou de bal in het water verdwijnen. Domme instructie, in de ogen van Pont. ‘Die bal hóórt in de sloot te komen!’ Hij legde uit waarom. Omdat de bal in de sloot een beroep doet op morele ontwikkeling van de betrokken jongens. Wie haalt de bal eruit? Degene die ‘m laatst heeft geraakt, waar wie was dat eigenlijk, want ketste de bal niet via een ander af? Pont: ‘Het gaat ook over sociale ontwikkeling en over vriendschapsontwikkeling.’ En dat leer je vooral door ervaring en niet door instructie, meende de ontwikkelingspsycholoog. ‘Instructie is over het algemeen pedagogisch witbrood. Je voert het ze wel maar er zit maar weinig voedingswaarde is.’
Lees het volledige bericht op Sozio.nl.
