Het pretpark, Genclik Parki genaamd, eerder een uit de kluiten gewassen kermisterrein, bleek een schat aan bijzondere attracties. Bijzonder, omdat ze hun spanning niet ontlenen aan het ontwerp of de bedoeling van de attractie zelf, maar omdat alle infrastructuur zo afgeraffeld was, zo door en door aangevreten door roest en vuiligheid, dat men zich tientallen meters hoog spartelend met de benen in de lucht toch onvermijdelijk gaat afvragen of dit wel zo’n goed idee was. Weer met beide voeten op de grond gingen we als afsluiter in de botsauto’s. Het interessante verschil met de andere attracties is dat de botsauto’s hun ‘attractiviteit’ niet ontlenen aan de overgave aan zwaartekracht, snelheid of middelpuntvliedende krachten. Nee, bij de botsauto’s gaat het erom elkaar te pakken te krijgen en daarbij geen maat te houden. Botsauto’s zijn leuk omdat wij als mensen de behoefte hebben om nu en dan eens een ander de duvel aan te doen. Achteruit, omkeren, onopvallend snelheid maken en knal! Bestaat er een opwindendere kermissensatie?
De laatste keer dat ik de sensatie had, was vreemd genoeg niet in de botsauto’s, maar in de bioscoopzaal. Ter gelegenheid van het eredoctoraat van de gebroeders Dardenne, gevierde Waalse filmmakers (en om onbegrijpelijke redenen nauwelijks besproken in Nederland) werden door de Wijsgerig Pedagogen in Leuven de films vertoond die voor hen tot inspiratie waren geweest. Zo leerde ik ‘Mouchette’ kennen, de naam van de film van Robert Bresson uit 1967, maar vooral de naam van de hoofdpersoon die eens je haar gezien hebt niet meer van netvlies af gaat. In deze uiterst realistische film is Mouchette een te mooi, te vreemd en te tragisch 14-jarig meisje om waar te zijn. En net daarom is ze meer waar dan andere hoofdpersonen uit al die andere films die u en ik bekijken. Maar we zouden het over de botsauto’s hebben. Die ene scene waarin zij in de botsauto’s geviseerd wordt door een jongen uit het dorp. Een nietsnut uit een dorp van nietsnutten, die helemaal niets van haar begrijpen en die haar helaas niet alleen in de botsauto’s de duvel aandoen. Die scene was de laatste keer dat ik de botsauto’s voelde.
