Van dik hout zaagt men planken en dat je dan de plank ook nog eens behoorlijk kunt misslaan demonstreerde maandag 27 december Kader – geen mannen in de kinderopvang - Abdollah in zijn column in de Volkskrant. De redenering was simpel: foute mannen die aan kinderen willen zitten werden vroeger priester en zoeken nu de kinderopvang op. Die kun je daar weren door de sector voor mannen te sluiten. Kinderopvang is trouwens niets voor mannen. Sekserol identificatie? Nonsens. Mannen wassen geen billen en doen ze dat wel dan geven zij een verkeerd voorbeeld. Punt. Uit. Wat voor beeld heeft Kader Abdollah eigenlijk van mannen? Primitief? Romantisch? Patriarchaal? Of was hier een verlichte ayatollah aan het woord?
Zo door redenerend: sluit dan maar meteen de zwembaden voor badmeesters en dan gelijk ook geen mannen meer in het primaire onderwijs, buurthuizen, kinderclubs, jeugdgezondheidszorg en alle instellingen waar kinderen met andere mannen dan hun vaders in contact komen. Er kan immers een foute tussen zitten. Jammer dames, al dat werk zult u moeten blijven doen. En jonge vaders: ok, zelf mag je opvoeden (ook billen wassen?) maar houdt andere mannen weg bij je kinderen; die moet je juist tegen andere mannen beschermen. Overigens: het meeste kindermisbruik vindt plaats in gezinnen, dus mannen en kinderen… Altijd oppassen geblazen.
Abdollah heeft kennelijk niet in de gaten dat de rolverdeling tussen mannen en vrouwen hard aan het verschuiven is. Vrouwen gaan steeds meer buitenshuis werken en jonge vaders verluieren hun kinderen en doen nog veel meer, geven zo ook een goed voorbeeld. Maar dat is nog niet voldoende, veel vaders doen dat helaas nog niet en in de kinderwereld komen sowieso nog weinig mannen voor.
Ik neem u graag mee in mijn gedachtegang: de wereld bestaat uit 50% vrouwen en 50% mannen. Schenk kinderen rijkdom door hen met beiden kennis te laten maken en met hun soms verschillende kwaliteiten, taal en stijlverschillen. Als kinderen al vroeg met beiden veilige interactie hebben en veilige gehechtheid ontwikkelen komt dat hun leven lang van pas, voor hun zelfbeeld en voor hun beeld van en omgang met anderen, ook seksueel. Vrouwen doen het vaak goed in allerlei opvoedings- en verzorgingsberoepen, maar soms ook gewoon niet. Zo vinden veel (niet alle!) vrouwen het moeilijk om goed in te gaan op de eigen ontwikkeling van jongens; zij mijden grote motoriek, mijden risico’s en leggen veel betekenissen in hun mimiek, klank en tussen de woorden in. Jongetjes voelen zich daarbij soms niet op hun gemak en kinderen krijgen zo wel een eenzijdig (voor-)beeld. In een women-only omgeving bouwen meisjes geen veilige gehechtheid op met mannen. Gevolg kan zijn dat zij mannen eng vinden; hoe moet je daar mee omgaan? Mogelijk ontwikkelen zij een zekere naïviteit, voelen zij zich niet op hun gemak bij jongens of mannen of leren zij al vroeg om mannen te manipuleren met lief doen of kijken. En jongens hebben met weinig mannen om zich heen en karikaturale beelden in de media een identiteitsprobleem. Dat is in onze cultuur sowieso al een stevig probleem. “Wie ben ik? Kennelijk een niet-vrouw! Maar wat zijn mannen eigenlijk?” Er zijn veel verborgen boodschappen over mannen en seksualiteit: “Ga niet met vreemde mannen mee”, en het jongetje denkt: “Help, wat is er met mannen? Is er met mij ook iets mis? Word ik er later ook zo een?”.
Kader Abdollah maakt gewag van ‘een instinctieve behoefte bij een fractie van de mannen die een drang naar kinderen heeft, niet cultureel, religie- of plaatsgebonden, maar niet tegen te houden, het is een deel van het menselijke leven’. Hij acht de fysieke aanwezigheid van mannen in een crèche sowieso al verdacht. Zijn redenering - ‘instinctief, deel van het leven’ – lijkt op een eerder in de Telegraaf opgedoken redenering van een psychiater als zou pedofilie net als hetero- of homoseksualiteit zijn aangeboren; een kwestie van aanleg, hetzij in genen gecodeerd dan wel als een biologisch gefundeerde ontwikkeling. Een rondgang langs deskundigen en ook mijn eigen jarenlange studie van o.a. seksualiteit bij jongens en mannen levert hiervoor geen steekhoudend argument; er duikt geen onderzoek op waarin dit voldoende wordt onderbouwd. Bij mijn huidige inzicht is pedofilie een scheve ontwikkeling die al vroeg inzet, maar hoogstwaarschijnlijk na de geboorte in interactie met de omgeving en gaat veelal samen met andere stoornissen. Vervolgens drukt deze zich ook zelf uit in de neuronale ontwikkeling van het brein en het hormonale functioneren. E.e.a. is later zeer lastig of niet te corrigeren, hooguit hanteerbaar te maken. Mogelijk (hypothese!) heeft deze perversie mede te maken met een vroeg posttraumatisch stress syndroom, onveilige gehechtheid en een slecht begeleide seksuele ontwikkeling, waarbij volwassenen als eng en bedreigend worden ervaren en de jongen in kwestie geen volwassen hetero- of homoseksuele objectkeuze ontwikkelt maar zich op kinderen gaat richten.
Een deel van het kleine aantal pedofiele mannen (en nog kleiner aantal vrouwen) is op zoek naar kinderen en moet buiten de sector worden gehouden. Maar met zo’n prehistorische knots – alle mannen er uit - gaan zwaaien? Via opleiding, supervisie, gedegen referenties natrekken, een transparante werkcultuur waarin goed opgeleide professionals elkaar aanspreken op wat zij waarnemen, een goede werkbegeleiding en ook alerte ouders kom je een heel eind. 100% garantie bestaat nergens. Dat is het menselijke leven.
Nederland loopt vergeleken met omringende landen achter met mannen in de kinderopvang. Met slechts enkele mannen is iedere man daar vreemd en ‘dus’ verdacht. Gaarne juist meer, goede, mannen in de wereld van kinderen. Als dat normaal wordt, vgl. bijv. Noorwegen, Schotland, Denemarken en meer andere landen, dan vallen de verkeerde mannen mogelijk ook eerder op. Goede mannen kunnen daar ook voor waken. Ook daar kunnen zij kinderen beschermen.
Lauk Woltring, gedragsdeskundige, o.a. Adviesbureau ‘Werken met jongens’, Platform Jongens in balans. www.laukwoltring.nl (o.a. pagina’s over mannen in de kinderopvang)
