Universiteiten moeten studenten afleveren die kritisch én zelfstandig zijn, en die weten hoe ze een baan vinden.
De klok slaat 9 uur. Een paar honderd studenten sloffen de grote collegezaal binnen. In de daaropvolgende anderhalf uur praat de professor over theorieën, probleemstellingen en verschillende wetenschappelijke invalshoeken, terwijl de studenten aantekeningen maken, op hun telefoon spelen, of met gesloten ogen op de collegebank hangen. Zo zag een hoorcollege eruit toen wij begonnen met studeren, nu zeven en veertien jaar geleden, en zo ziet een hoorcollege er nog steeds uit.
Lees het volledige bericht op Parool.nl.
