‘Het gaat erom de competenties die het kind inzet in destructieve zin, voor het onderwijs te benutten en het kind op die manier in de gemeenschap van de klas terug te winnen.’
“Eigenlijk houd ik van mijn beroep”, verzucht een jonge collega tegen psychologe, pedagoge én leerkracht Beate Letschert. Maar, gaat die collega verder: “Alleen die probleemkinderen, die maken het me lastig. Ik voel me zo machteloos.” Als Beate voorstelt om een goede snuf pedagogiek toe te voegen, reageert de jonge leerkracht als door een wesp gestoken: “Pedagogiek? Daar heb ik geen tijd voor. Ik ben al blij als ik de leerstof een beetje over het voetlicht krijg.”
Voor Beate de aanleiding voor een overdenking over wat een storend gedrag storend maakt. En over de positie van pedagogiek in ons onderwijs. Ze schreef er het slothoofdstuk over in het boek Pedagogische tact. Uit dat hoofdstuk volgt hier een passage over de dynamiek tussen leraar en klas, waarin een kind dat lastig gedrag vertoont steeds destructiever wordt en steeds meer kinderen met zich meesleept. “Ongewild ondersteunen we dit soort processen als we uitsluitend met terechtwijzen of sancties reageren op probleemgedrag, maar het kind verder onopgemerkt laten.”
Bron: hetkind. Lees hier de rest van het artikel.
