In 2022 ben ik een Ouderkring gestart. Als moeder van twee zoons, betrokken buurtbewoner en pedagoog valt mij op dat ouders veel zorgen hebben om hun kinderen. Tijdens mijn dagelijks rondje boodschappen kom ik altijd wel iemand tegen die vertelt over een kind dat niet praat, pesterijen in een klas of een afwezige partner. Het valt mij op hoe makkelijk ouders hun zorgen aan mij toevertrouwen en dat niet lijken te doen met instanties die daarvoor zijn. Ouders praten over ‘de jeugdzorg’ die zomaar je kind kan afpakken of een DTP-prik waarvan je autisme kan krijgen. Andere ouders vertellen me over trainingen mindfulness waarin ze leren over zichzelf en het ouderschap, Instagramaccounts over intergenerationeel trauma of de opvoedtips en -tricks die ze dagelijks in hun mailbox ontvangen. Ik merk dat alle ouders onzekerheid ervaren: ouders die in een zee van meningen, adviezen en oordelen bang zijn iets na te laten , én ouders die minder toegang hebben tot die informatie maar wel merken dat er van alles wordt verwacht van opvoeden en ouderschap in Nederland. Zo vertelt een moeder, die net uit Syrië is gevlucht, dat ze dacht dat er iets mis was met haar kind omdat de dame van het consultatiebureau haar de ene na de andere vraag stelde.
Lees hier het artikel of de complete PIP via Pedagogiek Digitaal of word abonnee.
