Pedagogiek
in praktijk

Bestaat het verwende kind-syndroom? (Redactioneel PiP 66, april 2012)

Verwende kinderen zijn vervelende kinderen. Het is niet plezierig om ze in de buurt te hebben. Ze dragen hun ontevredenheid actief uit en het is eigenlijk onbegonnen werk om ze in een aangenamere stemming te brengen. Ja, als je ze hun zin maar geeft, dan is het weer goed. Voor even dan. Want ongenoeglijkheid is hun basishouding. En ze weten dat hun ouders uiteindelijk weer zullen toegeven. Dus ze zeuren door, denken alleen aan zichzelf en zijn niet van plan om met wie dan ook rekening te houden.

Door Bas Levering

Van ondernemende jonge kinderen kunnen we mateloos genieten. Tot het moment waarop ze iets te ondernemend worden. Dan zijn ze ineens lastig en blijkt het lastig om grenzen te stellen, want juist dan gaan ze maar door. Kinderen die geen grenzen kennen, zijn vooral ook een probleem voor zichzelf. Het is aan de opvoeders om ze uit die bevangenheid te halen.
 Het idee dat het verwennen van kinderen tot verwende kinderen leidt, berust waarschijnlijk op een semantische verwarring. 10% van de Nederlandse kinderen groeit op in armoede; de overige 90% wordt verwend. Wat ik bedoel te zeggen is dat je het Nederlandse kinderen niet kwalijk kunt nemen dat ze in welvaart opgroeien. Ze hebben oneindig meer speelgoed dan de echte prinsjes en prinsesjes uit het einde van de achttiende eeuw. Op hun verjaardagen worden ze bedolven onder een hoeveelheid die geen grenzen kent. De opa's en oma's willen beslist niet voor elkaar onder doen en relatief gezien kost het ook allemaal niks. Dus waarom zou je je inhouden? Een verstandige ouder bergt daags na de viering de helft van de geschenken op om de kinderen te helpen een keuze te maken.

'Ik ben blij met dit boek, waarin het onderwerp problematische verwenning heel helder wordt neergezet', zegt drs. Tischa Neve in haar aanbeveling op de voorkant van het boek Het verwende kind-syndroom. Jongens en meisjes verwaarloosd door verwenning. We kennen Tischa Neve als de psycholoog van het tv-programma Schatjes, waarin ze regelmatig laat zien hoe ze ouders met opvoedproblemen weet te helpen. De ouders van een zesjarige dochter en een tweejarige zoon die hun ouders volledig de baas zijn bijvoorbeeld. De ouders hebben te weinig tijd voor hun kinderen. Het jongetje blijft met zijn geschreeuw om aandacht te vragen, het meisje heeft dat al opgegeven. De moeder wil haar studie afmaken, de vader zegt dat als hij van zijn werk thuiskomt te moe is. Titia laat ze naar zichzelf kijken en laat hen zien dat zij het onmogelijke van hun kinderen vragen. Ook de kijker laat ze zien hoe je aan jonge kinderen, die nog niet onder woorden kunnen brengen wat ze willen, wél op een goede manier aandacht kunt geven.

'Van Leeuwarden tot Maastricht, uit heel het land ontving ik reacties naar aanleiding van het verschijnen van dit boek. Daarbovenop kreeg Het verwende kind-syndroom ook veel aandacht in de landelijke en regionale pers, op radio en tv. Het is overduidelijk: problematische verwenning is een thema in gezinnen en op school.' Aldus Willem de Jong in het voorwoord bij de tweede druk van zijn boek. Maar bestaat er eigenlijk wel zoiets als het verwende kind-syndroom? Is er een dergelijk ziektebeeld dat kenbaar is aan dat zeer bepaalde samenstel van symptomen? En als er zo eenvoudig iets aan te doen is, is het dan wel terecht om er op deze manier aandacht aan te besteden?

Verwende kinderen kunnen met hun koppigheid en manipulatief gedrag sterke overeenkomsten vertonen met kinderen met extreem opstandig gedrag. Daardoor kan het voorkomen dat ze verkeerd worden gediagnosticeerd. Daarom is het boek volgens de schrijver niet alleen een boek voor ouders, maar ook voor leraren en behandelaars. Een extreem verwend kind kan worden aangezien voor een kind met de stoornis ODD. Dat moet inderdaad koste wat kost worden voorkomen.

 



Naar homepage







Reacties op dit artikel:


Jules Vismale
15 november 2015 - 13:16


Het zijn de overdreven liefde, trots, gemakzucht, schuldgevoelens, bemoeizucht, drang tot betuttelen en beschermen en soms ook eigenbelang waarom sommige ouders hun kinderen oververwennen en denken dat hun kinderen hierdoor gelukkig worden en nooit verdrietig! Geluk koop je echter niet of kun je niet opleggen aan een kind en ik vrees dat verwende kinderen alleen maar verdrietig en ongelukkig worden als ze merken hoe hard deze maatschappij tegenwoordig voor hen is.
Gelukkig leerden vier meiden, eind jaren ’70, dat het verwennen van een jonge medestudent met geld dat zij van de vader van twee van hen, Vivian en Bianca, hadden gepikt om appeltaart voor hem te kopen HEEL anders afliep dan ze hadden verwacht! Misschien waren de twee andere meisjes, Simone en Esther (overigens geen zussen van elkaar), ook in hun jeugd wel verwend geweest door hun ouders en dus niet aan straf gewend daar de eerstgenoemde (een erg dom gansje!) later nog trots tegen de vader van Vivian en Bianca meedeelde dat ze zijn geld stalen voor het kopen van de appeltaart. Deze vader was godzijdank GEEN softe opvoeder en verwende zijn dochters beslist niet maar hield zich als christen aan een oud bijbels gezegde: “Wie zijn kind waarlijk liefheeft die tuchtigt het!”
De kerel werd hierna loeikwaad op de meiden maar hoewel hij zijn eigen dochters vaak genoeg over de knie had genomen mocht hij dit natuurlijk niet doen bij Simone en Esther omdat zij geen familie van hem waren. De man besloot om toen maar de “bedrogen” student in te schakelen voor de ouderwetse opvoedkunde en al had deze tegenstrijdige gevoelens over het afstraffen van de vier jongedames, hij wist namelijk ook dat hij niet kon weigeren. Hierna nam hij Vivian, Bianca, Esther en Simone over de knie en gaf hen allemaal een flink pak voor hun broek! Toch vonden de meiden dat deze opvoedkunde hen meer goed dan kwaad had gedaan, in tegenstelling tot de oververwende kinderen van tegenwoordig!

Willem de Jong
11 juni 2012 - 21:42


En bestaat het verwende kind-syndroom?

Willem de Jong
23 mei 2012 - 11:45


Mijnheer Levering,
Hierbij een uitgestelde reactie.
Mij is niet duidelijk waar u met dit stuk naar toe wilt. Is het een recensie van het boek? Wilt u de definitie 'syndroom' in combinatie met verwenning aan de orde stellen?
U vraagt zich af of er op 'deze' manier aandacht besteed moet worden aan problematische verwenning. Wat is uw antwoord daarop?
U komt met een paar citaten uit het boek die niet verder gaan dan de cover en de inleiding!
Dat is jammer.
Met vriendelijke groet,

Willem de Jong


Uw reactie, mening:
Vul het volgende veld niet in:
Naam:
Email:
Bericht:

Uw reactie is niet anoniem. Uw IP adres zal worden opgeslagen.